بهم ۰۷۱۳۹۰
 

در پی سفر هیأت رسمی لیبیائی به لبنان برای پی گیری پرونده ی امام صدر، وزیر خارجه ی لبنان بخشی از نتایج تحقیقات اولیه ی این هیأت را اعلام کرد. عدنان منصور، روز پنج شنبه ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲ در گفت و گو با خبرگزاری دولتی کویت (کونا) گفت که  این اولین بار است که مقام های لیبیائی به صورت مستقیم و به شکل جدی و فعال پرونده ی ربوده شدن امام صدر و همراهان اش را دنبال می کنند.

وزیر خارجه ی لبنان اظهار کرد که «مقام های لیبی تأیید و تأکید کرده اند که امام صدر لیبی را ترک نکرده است.» این در حالی است که سناریوی رسمی و اصلی رژیم قذافی از زمان ربوده شدن امام صدر بر خروج امام صدر و همراهان اش از لیبی و سفر به ایتالیا استوار بود.

هیأت قضایی لیبی متشکل از دو قاضی تحقیق به نمایندگی از دادستان کل لیبی روز ۲۵ ژانویه وارد بیروت شد. قاضی محمود الیسیر، قاضی عبداللطیف قدور و هادی عمر مدیر دفتر وزیر خارجه ی لیبی با استقبال هیثم جمعه معاون وزیر خارجه ی لبنان و قاضی حسن الشامی و حسن صالح دیپلمات لبنانی وارد بیروت شدند. قرار است این هیأت با مقامات قضایی لبنان و نیز خانواده های امام صدر، شیخ یعقوب و استاد بدرالدین دیدار کند. این نخستین دیدار هیأتی لیبیائی از لبنان پس از ربوده شدن امام صدر در ۳۱ اوت ۱۹۷۸ در طرابلس است و در پاسخ به سفر وزیر خارجه ی لبنان و هیأت همراه اش به لیبی صورت می گیرد.

عدنان منصور در مصاحبه ی خود گفته است: «مقامات لیبیائی پی گیری این پرونده را به عهده گرفته اند و با جدیت آن را دنبال می کنند و پی گیری ناپدید شدن امام صدر را واجب می دانند.» وی افزود که « افرادی وجود دارند که با این قضیه ارتباط دارند (و در اختیار حکومت انتقالی لیبی هستند) و تحقیقات از آنان ادامه خواهد داشت.» همچنین وی اشاره کرد که «هنوز مکان های مخفی در لیبی وجود دارند(که از کنترل حکومت انتقالی بیرون اند.)»

در اظهارات وزیر خارجه ی لبنان کلی گویی ها و ابهاماتی وجود دارد که با توجه به رویکرد مثبت طرف لیبیائی و تداوم پی گیری ها قابل فهم است و در مجموع انتظار اعلام نتایج دقیق تر تحقیقات را افزایش می دهد. برای نمونه، معلوم نیست عدم خروج امام صدر از لیبی، حکمی کلی است که از زمان ربوده شدن ایشان تا آغاز انقلاب ۱۷ فوریه ی ۲۰۱۱ را شامل می شود و یا تا سقوط طرابلس، مرگ قذافی و برپایی حکومت انتقالی تا کنون را در بر می گیرد؟ به این معنا که نتیجه ی تحقیقات، سناریوی رسمی قذافی مبنی بر ترک لیبی به مقصد ایتالیا را به صورت مستند رد می کند؛ ولی آیا عدم تبادل وی با کشور ثالثی در خلال سی و سه سال گذشته را نیز نفی می کند؟ آیا حیات وی در خلال سی و سه سال گذشته را تأیید می کند؟ پاسخ به این پرسش ها، نیازمند تحقیقیات تکمیلی و بررسی اطلاعات به دست آمده از مقامات سابق رژیم لیبی است که به بیرون این کشور گریخته اند و در کشورهای عربی یا غربی اقامت گزیده اند، یا موکول به جمع بندی نتایج بازجویی های افراد دستگیر شده ی مرتبط با این قضیه است.

در خلال ماه های گذشته نام افرادی چون احمد رمضان، منصور الضوء، فرج بوغالیه و بشیر حمید در رسانه های لیبیائی در ارتباط با پرونده ی امام صدر ذکر شده بود. اما مهم تر از این افراد مهره های سیاسی و امنیتی رده بالای رژیم سابق مانند سیف الاسلام قذافی، عبدالله السنوسی، موسا کوسا، احمد قذاف الدم، مصطفی الخروبی، عبدالسلام جلود، بوزید الدورده، سعد مجبر، علی عبدالسلام التریکی و عبدالعاطی العبیدی هستند که در زمان ربوده شدن امام صدر یا پس از آن سمت های مهم و کلیدی سیاسی و امنیتی مرتبط با پرونده ی امام صدر را بر عهده داشته اند. بیشتر این افراد دستگیر شده و در اختیار حکومت انتقالی لیبی اند.علی عبدالسلام التریکی و احمد قذاف الدم در قاهره اند؛ موسی کوسا میان قطر، اردن و انگلیس در تردد است؛ عبدالسلام جلود احتمالاً (به همراه عبدالرحمن شلقم) در ایتالیا به سر می برد و سعد مجبر فعلا ً از نظرها پنهان است.

در خلال روزهای گذشته، اخباری از سفر تحت الحفظ سیف الاسلام قذافی به طرابلس در معیت محافظان خود از انقلابیون زنتان در صفحات فیس بوکی انقلابیون لیبیائی منتشر شد که خبر از همکاری سیف معمر قذافی برای کشف مراکز سری رژیم سابق را در خود داشت. وی در باب عزیزیه، بخشی از خزانه های پدر اش را فاش و شناسایی کرد. دستیابی انقلابیون به مبالغ هنگفت نقدینگی و طلا با شلیک گلوله های هوایی در باب عزیزیه به نشانه ی شادی همراه بود. در متن خبر این صفحات، از شناسایی مکان های سری دیگری در طرابلس توسط سیف معمر سخن به میان آمده که خاندان قذافی به عنوان مخفی گاه از آن ها در طرابلس استفاده می کردند؛ اما نشانه ای از شناسایی زندان های سری یا خانه های امن برای شخصیت های ویژه ای نظیر امام صدر در آن نیست. سؤال اصلی این است که آیا هیأت لیبیائی پی گیری، از سیف الاسلام قذافی تا کنون در باب سرنوشت امام موسی صدر و احتمالاً محل نگهداری او سؤال کرده است یا نه؟ و آیا در مکان های شناسایی شده، مکانی مرتبط با نگهداری امام صدر شناسایی شده است؟

هم چنین هفته ی گذشته، خبر  تحت حفظ بودن مصطفی الخروبی از اعضاء شورای تاریخی انقلاب لیبی و از مقامات بلندپایه ی امنیتی رژیم قذافی در خانه اش مخابره شد. وی که در اواخر اوت ۲۰۱۱ خود را تسلیم انقلابیون کرده بود، با دستور مستقیم مصطفی عبدالجلیل آزاد شده است و در خانه ی خود در طرابلس نگهداری می شود. جایگاه اطلاعاتی و امنیتی او در رژیم سابق چنان است که او را در شمار اصحاب سرّ قذافی قرار می دهد و احتمال داشتن اطلاعات مهمی در باب سرنوشت امام صدر را افزایش می دهد.

هنوز دستگیری عبدالله السنوسی، رئیس دستگاه امنیتی قذافی و باجناق و امین سرّ او از سوی حکومت انتقالی تأیید نشده است. انقلابیون وادی الشاطئ در قیره در هفتاد کیلومتری سبها دستگیری او را اعلام کرده اند و عبدالله الناکر فرمانده ی خودخوانده ی انقلابیون طرابلس بارها دستگیری او را تأیید کرده است. با این وجود این افراد تا کنون از ارائه ی هر گونه مدرک و سندی (مانند یک قطعه عکس یا ویدئو) دالّ بر دستگیری السنوسی ناتوان بوده اند. احتمال فرار السنوسی به نیجر و یا مخفی شدن او در مناطق جنوبی لیبی به کمک بازمانده ی نیروهای وفادار به قذافی یا مزدوران شان وجود دارد. نکته ای که در خبر هیأت لیبیائی به اجمال به آن اشاره شده است و از وجود زندان های مخفی کشف نشده و عدم سیطره ی کامل شورا و حکومت انتقالی لیبی بر تمام خاک این کشور دلالت می کند. کشف اماکن سری در طرابلس، و افشاء آن ها توسط سیف قذافی نشان می دهد که امکان منطقی وجود مخفی گاه های خارج از کنترل حکومت انقلابی لیبی حتی در دل طرابلس وجود دارد و تحقیقات را نباید به جنوب لیبی و مرزهای چاد و نیجر و الجزائر محدود کرد.

از سوی دیگر، حسین اکبری سفیر جدید جمهوری اسلامی ایران در لیبی در گزارشی در هفته ی گذشته، بدون اعلام منابع خود، به اطلاعاتی استناد کرد که از قول عبدالله السنوسی نقل شده بود. وی گفت: « امام موسی صدرو همراهان اش، مدت ها در زندان معروف و مخوف بوسلیم در قیدحیات بودند و عبدالله سنوسی بر اساس دستور قذافی آنان را از آن جا  برای انتقال به شهر سَبها در مناطق جنوبی لیبی که عمده عشیره قذافی در آنجا مستقر هستند،به  گروهیتحویل داده است. وی بعد از آن اطلاعی از امام موسی صدر ندارد. فردی که امام موسی صدر را برای انتقال به مناطق جنوبی لیبی تحویل گرفته است، وجود دارد و هم اکنون درخارج از لیبی است و تلاش می شود با وی ارتباط برقرار تا بقیه اخبار و اطلاعات پیگیری شود. مجلس ملی انتقالی لیبی نیز کمیته ای تشکیل داده است تا اسناد و مدارک را جمع آوری کند اما آن چه که اخیراً این کمیته به هیأت لبنانی که در لیبی حضور داشت ارائه داد، چیز جدیدی نبود. این خبر از این حیث که عبدالله سنوسی باجناق و مورد اعتماد قذافی و از طرفی سیستم امنیتی و اطلاعاتی لیبی دراختیارش بوده است، قابل پیگیری است.»

اظهارات سفیر ایران در حالی بیان می شود که هم در تضاد اعلامی آشکاری با اخبار تا کنون منتشر شده از سوی حکومت انتقالی لیبی و هیأت لیبیائی تحقیق در باب قضیه ی امام صدر است و هم اطلاعات رسمی اعلام شده از سوی منابع رسمی لبنان و خانواده ی و هم پاره ای گزارش های منابع ایرانی را نقض می کند. معلوم نیست که در زمانی که پی گیری های میدانی زیر نظر دولت لیبی و لبنان و اشراف خانواده ی امام صدر و شیخ یعقوب به تازگی آغاز شده اند، سفیر ایران در لیبی به چه منظور این تحقیقات را تضعیف می کند و با انتشار تحقیقات موازی -که در اصل و اعتبار آن ها تردید های جدی وجود دارد- پرونده را به بیراهه می کشاند؟ ایا سفیر ایران، بیش از دولت انتقالی لیبی به عبدالله السنوسی دسترسی دارد تا اطلاعات وی رادر باب امام صدر دریافت کند؟ و آیا بهتر نبود سفیر ایران به جای ناچیز نشان دادن تحقیقاتی که در آغاز راه اند، داده های خود را برای تقویت جریان رسمی در اختیار کمیته ی تحقیق مشترک لیبی و لبنان قرار می داد و به پاس تابعیت ایرانی امام صدر، با اعلام منابع و داده های خود در پیشبرد نتایج تحقیقات کمک بیشتری می کرد؟

اعلام نظر غیر مسؤولانه و غیرکارشناسی معاون وزارت اطلاعات ایران مبنی بر وجود قرائنی مبنی بر شهادت امام صدر درست در زمانی که تحقیقات میدانی آغاز شده اند، می تواند نشانه های بدی برای علاقه مندان و پی گیران پرونده ی ربوده شدن امام صدر ارسال کند و آنان را به نتایجی برساند که جز تأیید مجدد سوء تدبیر پاره ای از کارناشناسان و مسؤولان اجرایی دون همت در پرونده ای با ابعاد ملی نیست. قرار دادن افرادی که شناخت و درک درستی از جایگاه و اندیشه ی امام صدر در جهان اسلام و نقش تعادل بخش او در منطقه ی خاورمیانه ندارند، و بر خلاف نظر و پیشنهاد مجلس شورای اسلامی، نه تنها ربوده شدن وی را خطری برای امنیت ملی جمهوری اسلامی نمی دانند، بلکه چه بسا در فرآیندی وارونه بازگشت وی را خطری برای منافع شخصی، گروهی و حزبی خود می شمارند؛ و طرح بحث های انحرافی و موازی کاری درست در آغاز تحقیقات رسمی میدانی پس از سی و سه سال بی عملی مایه ی تأسف مضاعف نیست؟

به اشتراک بگذارید
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(الزامی)

(الزامی)